Υπάρχει κάτι μέσα σου που σε σταματάει.

Δεν βρέθηκε εκεί τυχαία.

Κάποτε ήταν χρήσιμο, σε προστάτεψε, σε βοήθησε να επιβιώσεις.

Η επιβίωση όμως δεν είναι ζωή.

Τώρα θες να ζήσεις.

Και ο ίδιος μηχανισμός που σε έφερε ως εδώ, σε κρατάει πίσω.

Έχεις προσπαθήσει αρκετά.

Συνεδρίες, βιβλία, εναλλακτικές θεραπείες.

Κατάλαβες πολλά. Άλλαξε τίποτα;

Γιατί το δύσκολο δεν ήταν ποτέ να καταλάβεις.

Το δύσκολο είναι να δράσεις.

Δεν θες να αλλάξεις.

Θες να είσαι ελεύθερος.

Ελεύθερος από αυτό που σε σταματάει κάθε φορά.

Η ελευθερία δεν έρχεται με την κατανόηση.

Έρχεται όταν κάνεις αυτό που φοβάσαι.

Αυτό λέγεται θάρρος.

Και δεν γεννιέσαι με αυτό, το χτίζεις.

Οχτώ εβδομάδες, πέντε βήματα, ένας δρόμος.

·Θάρρος δεν είναι να μη φοβάσαι.

·Θάρρος είναι να το κάνεις ενώ φοβάσαι.

·Να πεις όχι σε κάποιον που σε συνήθισε στο ναι.

·Να στείλεις το μήνυμα που γράφεις και σβήνεις τρεις μέρες.

·Να πεις τη γνώμη σου στο τραπέζι που πάντα σιωπάς.

·Να φύγεις από κάτι που όλοι σου λένε ότι είναι μια χαρά.

Αυτά δεν θέλουν γνώση, ξέρεις ήδη τι πρέπει να κάνεις.

Θέλουν θάρρος.

Όσο δεν το κάνεις, ζεις όπως πρέπει.

Όταν το κάνεις, ζεις όπως θέλεις.